ForntextaSkrifarinn

Erlendis var rautt litarefni úr leir stundum borið á bakhlið fyrirmyndar, hún svo lögð á nýtt bókfell og teiknað ofan í hana, en þá þrýstist myndin ofan á nýja bókfellið, líkt og gerist með nútíma-kalkipappír. Sama hugmynd! Litarefnið var svo þurrkað af.

Mér finnst harla ólíklegt að rauður leir hafi verið borinn á verðmætt, vandað og fallegt handrit ef kostur var á annarri aðferð við afritun fyrirmynda úr því.

Gegnsætt bókfell

Vel skafið og gegnsætt bókfell var líka notað til að draga upp fyrirmyndir. Vel má ímynda sér að skæklar af slíku bókfelli hafi helst verið notaðir til þess brúks, líkt og við gerum með gegnsæjan pappír í dag.

Gatasótun

Útlínur fyrirmyndar voru gataðar, hún lögð á bókfell nýs handrits og lampa-sóti þrýst létt í gegnum götin með efnispúða sem fylltur hafði verið með púða. Svo var ný mynd dregin eftir sótpunktunum á nýja handritinu. Ég hef hvergi rekist á texta sem segir til um þrif á fyrirmyndum eftir þessa aðgerð, sem hlýtur að hafa verið sóðaleg.

Myndin er úr íslensku teiknibókinni, sem greinilega hefur verið notuð sem fyrirmyndabók. Takið eftir götunum á útlínunum á myndinni inni í höfuðstafnum.

Úr íslensku teiknibókinni

Stækkið myndina til að sjá götin á útlínunum.